* * *

თქვენ შეგივსებენ უჩემობას ჩემი ლექსები,
ვესიკვდილები გაზაფხულის მაცნე აისებს.
რომ წამიკითხო, არა ძვირფასო არ გეხვეწებით,
თაფლისფერ თვალებს ცრემლი აგივსებთ.
ვიქნები ხშირად თქვენი ქუჩის უცნობი მგზავრი,
დავაშტერდები შენი ოჯახის შერყეულ სარკმელს.
აი, რაც მქონდა საოცნებო და სანუკვარი,
წაიღეს სადღაც, მსხვერპლშესაწირი კრავივით დაკლეს.
სიყვარულს ვმარხავ. უნდა დავიცვა არყოფნის მარხვა,
შენი არყოფნის, მაგრამ შენ აქ ხარ
და ამ ქალაქის ქუჩებს აბიჯებ.
ყველა მამაკაცს ოქროსფერი თმებით აგიჟებ,
გიხდება შვება, ჰარმონია, ბავშვური სითბო,
გპირდები გნახავ, შენ უღალატებ ქმარს და შეგიგრძნობ.
დიდიხანია რაც მითხოვდი არყოფნის მუზებს,
მაგრამ, სხივებმა შეიყვარა შენი აჩრდილი.
შენ, ანგელოზო ისე ცხოვრობ სამოთხე გიმზერს,
მე სამოთხისკენ ხელი დამრჩა მხოლოდ გაწვდილი.
ასეთი ფაქიზი გულით ნაოცნებარს,
ასეთი ოცნება ლამპიონს მოჰგავს.
თქვენ ჩემი სახელი ქმართან წამოგცდებათ,
ასე უნებურად დაანგრევთ ოჯახს.

 ნიკა ლაშხია  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s