შენ!…

მიყვარს მტევანზე ამოყრილი სავსე ვენები ,
წვრილი მაჯა და აპრეხილი თითების ბოლო .
ტუჩზე მომდგარი, დამალული ჩემი ვნებები
უნდა გამოვთქვა,ვერ დავიტევ, მომიღებს ბოლოს …

მხიბლავს სიშორე სიახლოვეც რომ ვერ ედრება,
მორცხვად დახრილი სინანულით სავსე თვალები,
მოხშირებული საუბრები ღმერთთან – ვედრება…
რომ არ ჩამიქრეს ამ შეგრძნების მწველი ალები.

ჩვენს შორის ჩადგა ამოუვსები უფსკრული, თხრილი…
მეგონა კოცნით დავივლიდი შენს გრძელ წამწამებს,
შენ უსინათლოს ნაბიჯივით გამხდარხარ ფრთხილი…
შენს ჯვრისწერამდე რა დაითვლის დარჩენილ წამებს.

ატმის ყვავილით შეგმოსავენ ვარდისფერ მაისს,
მე ინფარქტივით გადავიტან თქვენს თეფშის მსხვრევას.
მერე, ერთ სულში ჩააცილებთ მზით სავსე დაისს –
და თებერვალში შენ შეიგრძნობ მის პირველ რხევას…

 

 ირაკლი გაფრინდაშვილი 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s