ეს ლექსი

ეს სიცხე – მორიგი დღეების ბათმანი,

უცქერ და ვერაფერს ვერ ამჩნევ გარედან,

ზაფხული მწამს ჩვენი გრძნობებით გათბა ნინ

და ახლა ისე ვართ არ გვყოფნის პლანეტა.

 

სული იხუთება და უკვე რამდენი

თვე არის რაც ასე ვბერდებით შიგნიდან,

მე ისევ მიყვარხარ და ისევ ცამდე ნინ,

წყენას კი წერისას ფრჩხილივით ვიკვნიტავ.

 

მომბეზრდა ამდენი უაზრო ლოდინი

უშენო დღეებიც შემძულდა საშინლად

და როცა ვიჩხუბებთ უბრალოდ მოდი ნინ,

ეს ლექსი გახსოვდეს, ეს ლექსი მაშინაც.

 

   როინ აბუსელიძე

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s