Archive | ივლისი 2012

* * *


 

ასე მძიმეა შიში სიკვდილის,
ასე ერთი და მუდამ იგივე.
და ისევ დარდით და ისევ დილით
ალლიდი ოტტოს საფლავთან მიველ.
ქრის დღე და ღამე, ყოველთვის ორი
და ეს ოცნება მზესავით დადის.
დავდივარ ნელა საფლავებს შორის
და ირგვლივ ბრწყინავს დღე ორშაბათის.

  ტერეტნი გრანელი

 

Advertisements

* * *


არ მინდა თვალებს ცრემლი რომ მოსწყდეს,
მაგრამ ტკივილი მერევა ნაცვლად.
მე დღესაც ასე იოლად მომკლეს
და კიდევ ასჯერ მომკლავენ ალბათ.

რომ ფსკერზე ღამე დაეშვა ცივად,
რომ მთვარე კრთება ბილიკის ბოლოს,
რომ გახელილი თვალებით მძინავს,
ეს თქვენი ბრალი არ არის მხოლოდ!

თუ დავემსგავსე ამღვრეულ წყაროს,
ასეთი იყო განგების ნება,
რაც უფრო ადრე ყვავილი ხარობს,
მით უფრო ადრე ყვავილი ხმება.

არ მინდა,თვალებს ცრემლი რომ მოსწყდეს,
არ მინდა,ზურგით ნაღველი ვზიდო.
მაგრამ მე დღესაც იოლად მომკლეს
და ამას მკვლელიც ვერ მიხვდა თვითონ.

                                                თემურ ელიავა

გოქსუ


სადაც ყვავილები მთავრდებიან
და შენი თითები იწყებიან,
შენი თითებიდან დაწყებული,
ჩემი დაკარგული მიწებია.
არ ღირს ობლობაზე ლაპარაკი,
სულით ობლობასაც ნუვინ ტირის,
საკუთარ ძარღვებში დავწანწალებ,
ერთი უცხოელი ტურისტივით,
თანაც დაკიდებულს, საცალფეხოს,
ფართოდ ვიღიმები გულისტკივილს.
უკან ურდოები მომყვებიან
და მიტოვებული მეფეები,
როცა ყველაფერი წესრიგშია,
როცა ყოჩივარდებს ეფერები.
სხვებით სხვა მგოსნებმა გაიხარონ,
ალბათ, ჩემს გვირგვინად ეს აკურთხეს:
მთელი უშენობის მფლობელი ვარ,
დიდი დანაკარგის მესაკუთრე.

     რეზო გეთიაშვილი                

მოძრაობის ილუზია


განგრევს მოძრაობის ილუზია,
გახრჩობს უძრაობის ანაკონდა.
შუბლზე ნაოჭებად მიგლურსმნია
წლების ფრაგმენტული ამარკორდი.

ისმენ უღმერთობის რაფსოდიებს,
ბედთან უმიზეზო შედავებით.
იცი – ყველაფერი აფსურდია!
გულიც აღარ გწყდება, შედარებით…

აღარც თბილისური სანაპირო
გხიბლავს… მით უმეტეს ნარიყალა.
გინდა გადახვეწა განაპირას,
სადმე დედამიწის – დაიღალე!

სისხლის დადინებით ქუსლებიდან,
გინდა გაქცევა და განაჩენად –
წყვილი ფანქარი და ფურცლები და
წყალსაც წაუღია დანარჩენი!

არც კი მიიხედო წარსულისკენ
მზად ხარ, უზრდელურად ისე გაქრე,
რომ არ მოგინატრონ წასულიც კი,
გინდა, უსაშველოდ გინდა, მაგრამ

გტანჯავს მოძრაობის ილუზია,
გხუთავს უძრაობის ანაკონდა.
შუბლზე ნაოჭებად მიგლურსმნია
წლების ფრაგმენტული ამარკორდი…

       გიო საჯაია

თავისუფალი ლექსი


დილა გათენდა ისე თავხედი,
რომ სამჯერ მაინც გამახსენა შენი სახელი…
შენ დაბრუნდები -ისე წახვედი…

უბრალოდ მოხვალ თავდახრილი,
მოხვალ და ხელებს თვალებზე აიფარებ, თვალებს კი სულზე,
ხიდან ცრემლივით ჩამოვარდნილ კვირტად წახვეტილს
გიცნობ, ფეხის ხმით, ცრემლის ფერით, დუმილით, პულსით..
შენ დაბრუნდები-ისე წახვედი…

Continue reading

ახალი თავისუფალი ლექსი


მე ახლა თავდაყირა ვაყენებ გალაქტიკას,
რომ ფსკერზე დარჩენილი სხივები ვიწილადო…
გარეთ რომ ცარიელი ღრუბლების რევულია,
უბრალოდ დავხიე და ჯიბეში ჩავილაგე

დუმილი გაიხადე…- იმდენად სასაცილოდ,
რომ სული გამოგიჩნდა – შიშველი (ვიცი რატომ)
ღიმილი მოგერია, ეს ღამე როკერია,
ამიტომ იღებავს ანტენებს შავი ლაკით…

                                                      გენრი დოლიძე 

ხელში აყვანილს


შენთვის დავღვარე
ჩემი სისხლის თეთრი წვეთები,
ნუ შორეულობ,
დღეს ეს სისხლი რადგან თეთრია,
თვითონ ვითხოვე,
მოვკვდე ამგვარ სულისკვეთებით,
რომ ჭაობიდან ჩემი სული ამომეთრია.

მე ალბათ წავალ,
უხმაუროდ,
ყრუ ნაბიჯებით,

Continue reading